Samenwonen in hun droomhuis met een kindje op komst. Deze gelukkige periode voor Roos (33) hield op toen haar partner Rob plotseling overleed. Dankzij hulp van vrienden en familie gaat het inmiddels beter met Roos. ‘Ik mis Rob elke dag, maar ben ook dankbaar dat ik hier met ons dochtertje Kato woon. Zonder haar zou het veel slechter met mij gaan.’
Roos, Rob en Robs jongste dochter woonden samen aan de Fitissingel in Deurne. ‘Maar we wilden graag groter wonen, met veel ruimte voor groen. Dus kochten we ons droomhuis aan de Franckstraat.’ Ze zaten midden in de verbouwing toen Roos zwanger raakte. ‘We waren zo blij. Maar het was ook wel spannend, omdat ik een lichamelijke beperking heb. Mijn hersenen sturen niet goed signalen naar mijn spieren. Daardoor heb ik moeite met bewegen en praten. Dus Rob en ik dachten al goed na over onze toekomst met een baby.’
Bijvoorbeeld over autorijden. ‘Ik deed alles op de fiets en vond dat ik geen rijbewijs nodig had. Maar Rob vond van wel. ‘Ik installeer pas de trapleuning, als jij begint met rijlessen’, zei hij. Nou, dan kon hij lang wachten. Dan maar zonder trapleuning de trap op!’, lacht Roos. Verrassend genoeg viel Rob zelf van de trap. ‘We hebben zo gelachen. Maar daardoor ben ik wel aan rijlessen begonnen.’
Terwijl Roos last had van zwangerschapskwalen, kreeg Rob steeds ergere griepachtige klachten. ‘De huisarts dacht eerst dat het een longontsteking was, maar ik zag hem steeds zieker worden.’ Tijdens een bezoek aan het ziekenhuis stortte hun wereld in. Robs hart bleek nauwelijks nog te werken. ‘Hij was zelf verpleegkundige en wist hoe ernstig het was. Hij moest meteen in slaap worden gebracht en werd gereanimeerd.’ Een dag later overleed Rob op 51-jarige leeftijd.
Een moeilijke periode volgde. ‘Ik ging in de overlevingsstand. Twee weken na de uitvaart haalde ik mijn rijbewijs. Daar ben ik Rob eeuwig dankbaar voor.’ Maar Roos moest ook op zoek naar een andere woning. Ze besloot Bergopwaarts te bellen. ‘Ik had al eerder bij hen gehuurd, voordat ik met Rob ging samenwonen. Ze zochten mee naar een geschikte woning waar ook een traplift in kon. Op de eerste dag van mijn zwangerschapsverlof kreeg ik de sleutel. Ik was zo opgelucht dat dit huis net op tijd kwam. En dan ook nog eens in mijn oude straat: de Fitissingel. Mét een grote tuin.
Gelukkig kreeg Roos ook hulp van op collega’s, vrienden en familie. Zo was er een crowdfundingactie. ‘De aandacht die ik daarmee kreeg, vond ik heel dubbel. Ik was mijn partner kwijt, maar Robs twee dochters hun vader. Dat is net zo goed een onbeschrijflijk verlies.’ Toch bleek de hulp welkom, ook na de geboorte van dochtertje Kato. Vrienden en familie bleven slapen om ’s nachts te helpen. ‘Ook kwam Bergopwaarts hier een keer langs met een cadeautje en om te vragen hoe het met me ging. Ik was er helemaal stil van. En de buurvrouw heeft me ook aangeboden om te af en toe te helpen. Dat doet veel met me.’
Inmiddels is Kato net één jaar oud. ‘Ze is zo zelfstandig! Ze lijkt helemaal niet op mij, maar op Rob.’ En Kato’s halfzussen? ‘Die zijn verliefd op haar. Afgelopen jaar hebben we het echt met z’n drieën gedaan. Dat is het grootste geschenk geweest, dat we een familie zijn geworden’, vertelt Roos geëmotioneerd. ‘En ondanks dat Rob hier nooit heeft gewoond, heb ik het elke dag over hem. In huis liggen zijn schoenen en kleding. En buiten hangen twee kunstwerken die bij ons droomhuis hoorden. Zo voelt het echt als thuis.’
Dit bericht is een artikel uit onze nieuwsbrief OpStap.
